Εμμανουήλ Μανώλης, εκπρόσωπος της ΟΜΕ στην την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ στις 4 Απρίλη 2026

 

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Ζούμε σε μια περίοδο που η δίψα για τα μέταλλα ξαναφέρνει τον πόλεμο στη γειτονιά μας.

Για το κεφάλαιο, ο πόλεμος είναι χρυσός. Κυριολεκτικά. Οι τιμές του χρυσού, του χαλκού, του νικελίου, του αντιμονίου σπάνε ιστορικά ρεκόρ. Οι πολυεθνικές μυρίστηκαν αίμα και γρήγορο, αμύθητο κέρδος. Αυτό το κέρδος όμως απαιτεί εξαντλητική εργασία και εκπτώσεις στην ασφάλεια για να προλάβουν τις αγορές. Έτσι, σε κάθε μεταλλείο αυτής της χώρας, το τίμημα το πληρώνουμε εμείς με τη ζωή και την υγεία μας.

Πόλεμος δεν είναι μόνο οι σφαίρες· είναι και η καθημερινή εξόντωση των εργατών για τα κέρδη των λίγων.

Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να το δούμε· αρκεί να δούμε τα μέτωπα αυτού του πολέμου στον κλάδο μας.

Στην Εύβοια, στην ΤΕΡΝΑ Λευκόλιθοι, για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία των μεταλλωρύχων εξελέγη ομόφωνα γυναίκα Πρόεδρος σωματείου. Αυτή η πρωτοφανής συσπείρωση των εργαζομένων αντιμετωπίστηκε αμέσως με εκδικητικά αντίποινα. Η εργοδοσία απάντησε απολύοντας 45 γυναίκες και 10 ακόμα εργαζόμενους μέσα στο 2025 — γυναίκες σακατεμένες από 12 χρόνια δουλειάς σε τριτοκοσμικές συνθήκες. Προσπάθησαν με αυτόν τον τρόπο να τσακίσουν το σωματείο. Δεν τα κατάφεραν και ο αγωνας τους συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ομοσπονδία δίπλα τους.

Ένα αντίστοιχο έγκλημα επαναλαμβάνεται και στη ΛΑΡΚΟ. Εκεί που η κυβέρνηση και οι "επενδυτές" αποφάσισαν να κλείσουν την μεγαλύτερη δημόσια μεταλλευτική βιομηχανία, η μοναδική με παραγωγή σιδηρονικελίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να σβήσουν ολόκληρα χωριά από τον χάρτη, να πετάξουν εκατοντάδες οικογένειες στον δρόμο, μόνο και μόνο για να παραδώσουν τον εθνικό πλούτο "καθαρό" από εργασιακά δικαιώματα. Όμως οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ παραμένουν το μοναδικό ζωντανό εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα τους και Απαιτούμε την άμεση επαναλειτουργία του εργοστασίου, την καθολική επαναπρόσληψη των εργαζομένων και την καταβολή κάθε ευρώ που τους οφείλουν.

Στη Χίο, το αντιμόνιο —κρίσιμο ορυκτό για την πολεμική βιομηχανία— παραδίδεται βιαστικά σε ιδιώτες για να καλυφθούν οι εξοπλιστικές ανάγκες της ΕΕ. Η κυβέρνηση σπεύδει να παραχωρήσει τα κοιτάσματα χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό και χωρίς εγγυήσεις για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων. Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις. Λευκή επιταγή δεν δίνουμε σε κανέναν.

Και ταυτόχρονα τρέχει η αναθεώρηση του Κανονισμού Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών. Η Ομοσπονδία συμμετέχει στη διαβούλευση και είμαστε σε επιφυλακή. Δεν θα επιτρέψουμε καμία έκπτωση στα μέτρα ασφαλείας στο όνομα της μείωσης του κόστους.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα μέτωπα του κλάδου μας σήμερα. Και η Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας δουλεύει συστηματικά για να συσπειρώσει κάθε μεταλλωρύχο αυτής της χώρας — από τη Λάρυμνα ως τη Χαλκιδική, από την Εύβοια ως τη Χίο.

Η μεγάλη εικόνα της Ομοσπονδίας ταυτίζεται απόλυτα και με τα όσα ζούμε καθημερινά στα εργοτάξια της Ελληνικός Χρυσός στην Χαλκιδική.

Εκεί όπου πλέον έχει σημάνει συναγερμός εξοντωτικής πίεσης:.

·       Φουλ παραγωγή σε όλα τα μέτωπα.

·       Πίεση για γρήγορη κατασκευή των υποδομών στις Σκουριές.

·       Κανόνες ασφαλείας που γίνονται κουρελόχαρτα.

·       Με 6 και 7 ημέρες εργασια την εβδομάδα.

·       Κούραση πάνω στην κούραση, μέχρι να σπάσουν οι ανθρώπινες αντοχές.

Κι ενώ εμείς σπάμε τα κορμιά μας, αυτοί Θησαυρίζουν.

Η Eldorado Gold ανακοίνωσε αύξηση καθαρών κερδών 390% σε δύο χρόνια και χρηματοδοτήθηκε με 680 εκατομμύρια από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Μέσα σε αυτή τη βαρβαρότητα όμως, κάτι άλλαξε. Δεν μας βρήκαν μόνους μας, ούτε απροετοίμαστους.

Τα τελευταία χρόνια, με τη στήριξη όλων σας, οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής χτίζουμε το δικό μας ανάχωμα. Το Σωματείο μας διπλασίασε τη δύναμή του. Και δεν είναι τυχαίο. Οι συνάδελφοι ξέρουν ότι αυτό το σωματείο δεν κάνει πλάτες στην εργοδοσία —είμαστε εμείς που αφήσαμε στα χαρτιά τους νόμους που ψηφίστηκαν εναντίον μας, νόμους-εργαλεία που σχεδιάστηκαν για να βαθύνουν την εκμετάλλευσή μας.

Όμως, η δύναμη που αποκτήσαμε δεν είναι για να εφησυχάζουμε. Δεν περιμέναμε να θρηνήσουμε συναδέλφους για να κινητοποιηθούμε

Μόλις έναν μήνα πριν, κάναμε Γενική Συνέλευση που είχε ως κεντρικό θέμα την Υγεία και Ασφάλεια στους χώρους εργασίας.

Σε εκείνη τη Συνέλευση, ο πρόεδρός του σωματείου, Γιάννης Μάλαμας, προειδοποίησε από το βήμα λέγοντας πως: «Τα ατυχήματα στις Σκουριές είναι σχεδόν καθημερινά και από τύχη δεν έχει συμβεί ακόμα κάτι χειρότερο.»

Τρεις μέρες μετά...  η τύχη στέρεψε.

Στις 9 Μάρτη, για να πιαστούν τα ματωμένα χρονοδιαγράμματά τους, στοίβαξαν συνεργεία εργασίας το ένα πάνω στο άλλο. Βαριά μηχανήματα εκσφενδόνισαν πέτρες στα κεφάλια εργατών που δούλευαν ακριβώς από κάτω. Πέντε άνθρωποι ήταν εκεί. Ένας από αυτούς δεν ξύπνησε ακόμα. Από εκείνη τη μέρα, ο συνάδελφός μας είναι σε καταστολή, σε κρίσιμη κατάσταση.

Safety First, γράφουν στα κράνη μας. Αλλά τα κράνη δεν σταματούν βράχους — και τα αυτοκόλλητα δεν σταματούν εγκλήματα.

 

Ο συνάδελφος που χτυπήθηκε είναι εργολαβικός και είναι μετανάστης από τη Ρουμανία.  Ήρθε για ένα μεροκάματο και ίσως δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ. Για την εταιρεία είναι ένας αριθμός σε μια λίστα, ένας «ξένος» σε μια εργολαβία.

Για εμάς είναι ο ΣΤΟΪΚΑ ΡΑΝΤΟΥ. 39 χρονών. Με μια γυναίκα και ένα παιδί που τον περιμένουν.

Ο ΣTOΪΚΑ είναι όλοι εμείς.. Γιατί οι πέτρες, τα σίδερα και οι στοές δεν ξεχωρίζουν τα κεφάλια που θα πέσουν.

Οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής και όλης της Ελλάδας διαλέξαμε πλευρά.  Την πλευρά του αγώνα, της οργάνωσης και της αξιοπρέπειας.

Για να σταματήσουμε να πεθαίνουμε παράγοντας έναν πλούτο που ποτέ δεν απολαμβάνουμε!

Γιατί καμία επένδυση και κανένα μέταλλο δεν κοστίζει όσο η ζωή ενός συναδέλφου.

Και το ξεκαθαρίζουμε και σήμερα:

Δεν θα σκοτωθούμε για να βγαίνουν τα πλάνα τους.

Δεν θα ματώσουμε για τα κέρδη τους.

Δεν θα πεθάνουμε για τους πολέμους τους.

Εκείνοι μετράνε τον χρυσό τους σε ράβδους.

Εμείς τον μετράμε σε ανθρώπινες ζωές. Και ο δικός μας χρυσός ζυγίζει ΚΑΙ ΑΞΙΖΕΙ περισσότερο. Καλούς αγώνες και καλή δύναμη σε όλους.