ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Γ. ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΩΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6/3/2026 ΣΤΟ ΔΗΜ. ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΓ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

 

ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ! ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΙΓΜΕ

 

Αθήνα,  3 - 3  - 2026                                                                                                                                                                      Α.Π:  22 / 6.2

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ)

 ΝΑ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ!

Το Συνδικάτο Εργαζομένων ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ) με ψήφισμά του στην Γενική Συνέλευση 3-3-2026 είναι ενάντια στην κλιμάκωση της πολεμικής σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ/Η.Π.Α. και Ιράν και σε κάθε εμπλοκή που απειλεί να οδηγήσει σε γενικευμένο πόλεμο στην Μέση Ανατολή, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής και ολόκληρο τον κόσμο αν συνδυαστεί με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Ο μόνος δίκαιος αγώνας είναι αυτός για ειρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη και συνεργασία των λαών. Καταδικάζουμε κάθε μορφή στρατιωτικής παρέμβασης ανεξαρτήτως προέλευσης και καλούμε σε άμεση παύση των εχθροπραξιών. Η συνέχιση της αιματοχυσίας το μόνο που εξυπηρετεί είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ισχυρών και όχι τις ανάγκες των λαών για ειρήνη, αξιοπρέπεια και προκοπή.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και οι νέες δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους πολέμους. Αντίθετα πληρώνουν πάντα το πιο βαρύ τίμημα με τη ζωή τους, τη φτώχεια και την προσφυγιά.



Το Συνδικάτο Εργαζομένων ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ) στη Γενική Συνέλευση ψήφισε για:

· Την άμεση κατάπαυση του πυρός μεταξύ Η.Π.Α/Ισραήλ – Ιράν.

· Την άμεση κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας

· Την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από τη Μέση Ανατολή.

· Να μην χρησιμοποιηθούν οι στρατιωτικές υποδομές της χώρας μας για στρατιωτικές επιχειρήσεις.

· Να μη γίνει ο ελληνικός λαός στόχος αντιποίνων για έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας.

· Αλληλεγγύη στον Ιρανικό λαό, στον Παλαιστινιακό λαό, στον λαό της Ουκρανίας αλλά και σε όλους τους λαούς που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

· Να μπει φρένο στα σχέδια της κυβέρνησης που μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου και στόχο αντιποίνων και να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις,

ΟΧΙ στον πόλεμο – ΝΑΙ στην αλληλεγγύη των λαών

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΡΑΞΗ!!

Η Γενική Συνέλευση

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ)

ΟΙ ΝΑΖΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ (ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΙΓΜΕ)

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΙ ΝΑΖΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

 

Το συνδικάτο ΙΓΜΕ συμμετέχει, στην μαζική συγκέντρωση την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ. στο Εφετείο Αθήνας, τη μέρα που θα ανακοινωθεί η τελική απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με την ενοχή ή μη των καταδικασμένων μελών της Χρυσής Αυγής.

Απαιτούμε να καταδικαστούν οριστικά, οι ναζί δολοφόνοι εγκληματίες να μπουν στην φυλακή.

Οι νεοναζί εξυπηρετούν με την φασιστική δράση τους, τα κέρδη των εφοπλιστών και συνολικά του κεφαλαίου, αναλαμβάνοντας την καταστολή και το χτύπημα των αγώνων μας που είναι κόντρα στην πολιτική που τσακίζει τις ζωές μας.

Αυτόν τον ρόλο ετοιμάζονται να παίξουν και τώρα που τα τύμπανα του πολέμου για τους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών ηχούν, γιατί δρουν ύπουλα ενάντια στο οργανωμένο κίνημα.

Δεν έχουν καμία σχέση με το εργατικό κίνημα, ούτε με τις αξίες και τα ιδανικά του φτωχού αγωνιζόμενου λαού κόσμου, με τις ηρωικές παραδόσεις μας.

Η πάλη απέναντι στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά συνεχίζεται!

Ενώνουμε τη φωνή μας με σωματεία και μαζικούς φορείς στη συγκέντρωση έξω από το Εφετείο την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ. στο Εφετείο Αθήνας.

Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΟΙ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

ΟΜΟΦΩΝΑ Η ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΙΓΜΕ

 

 

ΟΙ ΝΑΖΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΌΛΟΙ στην μαζική συγκέντρωση την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ. στο Εφετείο Αθήνας

 

Α.Π.: 46

Αθήνα 2-3-2026

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΙ ΝΑΖΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ

 

Η ΟΜΕ καλεί τους εργαζόμενους της Αθήνας, σε μαζική συγκέντρωση την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ. στο Εφετείο Αθήνας, τη μέρα που θα ανακοινωθεί η τελική απόφαση του δικαστηρίου σχετικά με την ενοχή ή μη των καταδικασμένων μελών της Χρυσής Αυγής.

Απαιτούμε να καταδικαστούν οριστικά, οι ναζί δολοφόνοι εγκληματίες να μπουν στην φυλακή.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που τον γεννά, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα για την ικανοποίηση των εργατικών - λαϊκών αναγκών μας.

Οι νεοναζί εξυπηρετούν με την φασιστική δράση τους, τα κέρδη των εφοπλιστών και συνολικά του κεφαλαίου, αναλαμβάνοντας την καταστολή και το χτύπημα των αγώνων μας που είναι κόντρα στην πολιτική που τσακίζει τις ζωές μας.

Αυτόν τον ρόλο ετοιμάζονται να παίξουν και τώρα που τα τύμπανα του πολέμου για τους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών ηχούν, γιατί δρουν ύπουλα ενάντια στο οργανωμένο κίνημα.

Δεν έχουν καμία σχέση με το εργατικό κίνημα, ούτε με τις αξίες και τα ιδανικά του φτωχού αγωνιζόμενου λαού κόσμου, με τις ηρωικές παραδόσεις μας.

Εμπνεόμαστε από το φωτεινό παράδειγμα των 200 κομμουνιστών, οι οποίοι ήταν πρωτοπόροι των εργατικών αγώνων πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο,  που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή τραγουδώντας με υψωμένες γροθιές τους,  και οι φωτογραφίες τους είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, ανάμεσά τους πολλοί εκλεγμένοι συνδικαλιστές - ηγέτες της τάξης μας!

Αυτή είναι η κληρονομιά του εργατικού κινήματος του τόπου μας, στα χνάρια τους συνεχίζουμε.

Η πάλη απέναντι στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά συνεχίζεται!

Ενώνουμε τη φωνή μας με σωματεία και μαζικούς φορείς στη συγκέντρωση έξω από το Εφετείο την Τετάρτη 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ. στο Εφετείο Αθήνας.

Ο ΛΑΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΟΙ ΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ

 

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΕ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ Raw4res 27/2/2026

 

Α.Π.: 44

Αθήνα 27/2/2026

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΕ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ  Raw4res 27/2/2026

Η Στρατηγική Σημασία των Ορυκτών Πρώτων Υλών: Προϋποθέσεις για μια Βιώσιμη και Παραγωγική Μετάβαση, από την οπτική των εργαζομένων

Κυρίες και κύριοι, Εκπρόσωποι της Περιφέρειας, προσκεκλημένοι,

Βρισκόμαστε σαν Ομοσπονδία Μεταλλωρύχων Ελλάδας σήμερα εδώ, για να μεταφέρουμε τη φωνή των εργατών του κλάδου. Ενός κλάδου που εδώ και 146 χρόνια, με αφετηρία το 1880, κρατάει όρθια την παραγωγή της χώρας, συχνά με τίμημα την ίδια τη ζωή των συναδέλφων μας.

Ήρθαμε εδώ για να μιλήσουμε για την 'ανθεκτικότητα' των πρώτων υλών. Πίσω όμως από τους τίτλους των προγραμμάτων, κρύβεται μια άλλη αλήθεια. Για εμάς, η ανθεκτικότητα δεν μπορεί να είναι μια κενή λέξη για τα δελτία τύπου. Γι' αυτό, εμείς οι εργάτες βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους και ξεκαθαρίζουμε το τοπίο: Δεν υπάρχει ανθεκτικότητα όταν κλείνεις εργοστάσια, δεν υπάρχει βιωσιμότητα όταν εξοντώνεις τους εργάτες, και δεν υπάρχει στρατηγική αυτονομία όταν παραδίδεις τον εθνικό πλούτο σε ξένα συμφέροντα και επιλέγεις συνειδητά την αποβιομηχάνιση.

Το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ δεν ήταν φυσική καταστροφή. Δεν ήταν ατύχημα. Ήταν πολιτική επιλογή.

Την ώρα που η Ευρώπη χαρακτηρίζει το νικέλιο και το κοβάλτιο ως κρίσιμες πρώτες ύλες για την πράσινη μετάβαση, η Ελλάδα έκλεινε τη βασική της παραγωγική μονάδα.

Την ώρα που η διεθνής ζήτηση εκτοξεύεται για μπαταρίες, ηλεκτροκίνηση και αποθήκευση ενέργειας, εμείς βάλαμε λουκέτο. Αυτό δεν λέγεται μετάβαση. Λέγεται εθνική υποχώρηση με ταυτόχρονη ταξική επίθεση στους εργαζόμενους.

Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα ο κεντρικός στρατηγικός σχεδιασμός για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου προς όφελος του λαού, και εντελώς άλλο η εκχώρηση μη ανανεώσιμων πόρων με προσχηματικά, ευκαιριακά οικονομικά κριτήρια. Κριτήρια που κατασκευάζονται ακριβώς όταν υπάρχει η πολιτική βούληση για ξεπούλημα στους μονοπωλιακούς ομίλους. Οι μη ανανεώσιμοι πόροι της χώρας δεν είναι εμπόρευμα στη λαϊκή αγορά για να πουλιούνται σαν κηπευτικά όταν το κεφάλαιο μυρίζεται καλή τιμή. Άπαξ και ο πλούτος βγει από τη γη και εξαχθεί, χάνεται οριστικά για τον λαό μας.

Από τη μια πλευρά δρομολογείται η «στρατηγική αυτονομία» και «κρίσιμες πρώτες ύλες» – αλλά εμείς βλέπουμε μόνο τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που θυσιάζουν τις ζωές μας για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους.

Η Στερεά Ελλάδα, που για εμάς σήμερα είναι το επίκεντρο ενός εθνικού εγκλήματος που αφορά ολόκληρη τη χώρα, διαθέτει αποθέματα κρίσιμων πρώτων υλών νικελίου και κοβαλτίου. Αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι ο υπαρκτός ορυκτός πλούτος που εξόρυσσε επί δεκαετίες η ΛΑΡΚΟ.

Το πρόσχημα της κυβέρνησης για να βάλει λουκέτο, αντί να αναβαθμίσει τη βιομηχανία, ήταν το δήθεν αβάσταχτο οικονομικό βάρος. Είναι αλήθεια ότι, για να συνεχίσει να αξιοποιείται αυτός ο πλούτος, η ανάπτυξη νέων, σύγχρονων μονάδων παραγωγής απαιτεί μια επένδυση της τάξης των 400-500 εκατομμυρίων ευρώ.

Τα χρήματα αυτά δεν είναι κόστος. Είναι το τίμημα για τη στρατηγική μας επιβίωση. Όποιος τα θεωρεί πολλά, ας μας πει πόσο κοστίζει η πλήρης εξάρτηση από τις εισαγωγές και η ερήμωση της Στερεάς Ελλάδας.

Τα 500 εκατομμύρια είναι μηδαμινά μπροστά στη βιομηχανική ανασυγκρότηση και τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν τα χρήματα ήταν πολλά, αλλά αν υπήρξε ποτέ η πολιτική βούληση να επενδυθούν. Η κυβέρνηση, αντί για εκσυγχρονισμό, επέλεξε συνειδητά τη στρατηγική, της εκκαθάρισης.

Πόσα έχασε και χάνει όμως η Ελλάδα από τη μη λειτουργία της ΛΑΡΚΟ; Δεν χάνει μόνο μια βιομηχανική μονάδα χάνει ένα ολόκληρο οικονομικό οικοσύστημα. Κάθε χρόνος αδράνειας σημαίνει απώλεια φόρων, ασφαλιστικών εισφορών, συναλλάγματος και τεχνογνωσίας που χρειάστηκαν δεκαετίες για να κατακτηθούνε. Αυτά τα μεγέθη δεν αναπληρώνονται από επιδόματα ανεργίας και κοινωνική στήριξη.

Με απλά λόγια: Το κράτος δεν «εξοικονομεί» κλείνοντας τη ΛΑΡΚΟ. Αιμορραγεί οικονομικά και απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα επί του εθνικού πλούτου.

Την ίδια στιγμή, η βίαιη απολιγνιτοποίηση χωρίς σχέδιο εκτόξευσε το ενεργειακό κόστος. Η βαριά βιομηχανία γονατίζει. Μια χώρα χωρίς φθηνή και σταθερή ενέργεια δεν μπορεί να έχει μεταλλουργία, και χωρίς μεταλλουργία δεν υπάρχει βιομηχανική κυριαρχία.

Ας σταματήσουμε λοιπόν τα εύκολα συνθήματα. Η πραγματική βιωσιμότητα δεν είναι PowerPoint. Είναι θέσεις εργασίας, παραγωγή και τεχνογνωσία.

Η κυβέρνηση καυχιέται για "δωρεάν" ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές, αλλά την ίδια στιγμή η λαϊκή οικογένεια στενάζει από λογαριασμούς 10 φορές ακριβότερους και παράλληλα η βιομηχανία γονατίζει. Πίσω από τις λέξεις "αλυσίδες αξίας" κρύβεται η εκμετάλλευση του πλούτου για τα κέρδη των ομίλων.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για την "αξία" στην πραγματική της βάση. Η αξία δεν είναι ένας αριθμός σε κάποιον ισολογισμό. Είναι η αναλωμένη ζωή των εργατών. Είναι τα σώματα των συναδέλφων μας που φθείρονται και εξοντώνονται μέσα στις στοές. Κάθε τόνος μεταλλεύματος που τροφοδοτεί την "πράσινη μετάβαση", έχει πληρωθεί με βιολογικό κεφάλαιο που δεν αναπληρώνεται.

Αν θέλετε να δείτε το πραγματικό «Πρόσωπο» αυτής της εξόρυξης, ελάτε μαζί μας στα Μεταλλεία Χαλκιδικής. Ελάτε μια βόλτα στην Ολυμπιάδα, στις Σκουριές, στο Στρατώνι.

Ελάτε να δείτε τους συναδέλφους μας στα 500 μέτρα κάτω από τη γη. Εκεί που η θεωρία συναντά την εργασιακή εξάντληση: Κυλιόμενα ωράρια 24/7, με 7 συνεχόμενες ημέρες εργασίας και μόλις 2 ημέρες ανάπαυσης, διαλύοντας τον κιρκάδιο ρυθμό και τα κορμιά των εργατών. Ελάτε στα εργοστάσια εμπλουτισμού, εκεί που οι εργάτες εκτίθενται καθημερινά σε τοξικά χημικά, κυάνιο και ξανθικά.

Τα επιστημονικά δεδομένα είναι αμείλικτα και αποκαλύπτουν την πραγματικότητα:

Ø  Το προσδόκιμο ζωής των μεταλλωρύχων είναι μειωμένο κατά 10-15 χρόνια, σε σχέση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. 

Ø  Το 60% των συνταξιούχων του κλάδου εμφανίζει βαριά αναπηρία μέσα στην πρώτη πενταετία από τη συνταξιοδότηση. 

Ø  Οι συνάδελφοί μας πεθαίνουν από χαλίκωση, καρκίνους νεφρών, πνεύμονα, ουροδόχου κύστης από καυσαέρια diesel, νευρολογικές παθήσεις όπως το Πάρκινσον, μυοσκελετικές βλάβες, απώλεια ακοής, νεφρικές διαταραχές, δερματικές παθήσεις, εγκαύματα από όξινα διαλύματα.

Βέβαια, για τα υπουργεία και τους διευθύνοντες συμβούλους, αυτά λύνονται εύκολα. Κοτσάρουν ένα ωραίο, πράσινο λογότυπο "Eco-Friendly" σε έναν πολυτελή ετήσιο απολογισμό "Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης" με πράσινα φυλλαράκια στο εξώφυλλο, και η σωματική φθορά του μεταλλωρύχου ξαφνικά γίνεται "πράσινο αποτύπωμα" και δείκτης επιχειρηματικής αριστείας.

Οι πολυδιαφημισμένες «καθαρές» αλυσίδες εφοδιασμού κρύβουν την πραγματικότητα: εργαζόμενους που εξαντλούνται καθημερινά στα βάθη της γης για να εξασφαλιστούν αυτές οι πρώτες ύλες. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της «πράσινης ανάπτυξης».

Αλλά το έγκλημα είναι διπλό. Όπως λεηλατούν τα κορμιά των μεταλλωρύχων, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λεηλατούν και τον ίδιο τον ορυκτό πλούτο της χώρας.  

Γι' αυτό, εκφράζουμε την κάθετη αντίθεσή μας στο συνολικό μοντέλο εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων που προωθείται από την κυβέρνηση και τους εκφραστές του κεφαλαίου. Δηλαδή, στη ληστρική εκμετάλλευση των μεταλλείων και την εκροή της προστιθέμενης αξίας στο εξωτερικό, λόγω έλλειψης εγχώριων μονάδων επεξεργασίας. Κάτι που συνέβη τόσο στη ΛΑΡΚΟ –με τη μη καθετοποίηση για παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα με τη χρήση εγχώριων κοιτασμάτων σιδηροχρωμίου. Που η Ελλάδα έχει επίσης στην περιοχή του Αλμυρού, ή με τις επενδύσεις που δεν έγιναν ποτέ για την παραγωγή καθαρού νικελίου ή κοβαλτίου– όσο και στην στη Χαλκιδική, όπου ως διά μαγείας εξαφανίστηκε από τη σύμβαση και δεν κατασκευάστηκε ποτέ το εργοστάσιο μεταλλουργίας χρυσού και χαλκού. Θα πρέπει να σταματήσουν να μας αντιμετωπίζουν ως ιθαγενείς, ανταλλάσσοντας τον εθνικό ορυκτό πλούτο με καθρεφτάκια.

Εμείς, οι άνθρωποι των μεταλλείων, δεν είμαστε ενάντια στην εξόρυξη – αντιθέτως. Η Ελλάδα διαθέτει πλούσια γκάμα ορυκτών πρώτων υλών. Αν τα αξιοποιούσαμε ορθολογικά, με σχέδιο, χωρίς «προστάτες» και ξένα συμφέροντα στο σβέρκο μας, θα μπορούσαμε να είμαστε οικονομικά ανεξάρτητοι και ισχυροί.

Από το 1947 ο Δημήτρης Μπάτσης, με το έργο του «Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα», έκανε την πρώτη συστηματική επιστημονική προσέγγιση γι' αυτό. Και εκτελέστηκε το 1952, μαζί με τον Μπελογιάννη και άλλους, ακριβώς επειδή ενόχλησε αυτούς που ήθελαν τον ορυκτό μας πλούτο βορρά στα κοράκια.

Ο ορυκτός πλούτος ανήκει στον λαό. Πρέπει να βρίσκεται υπό δημόσιο έλεγχο και κοινωνική λογοδοσία – όχι να παραχωρείται σε ιδιώτες ή πολυεθνικές χωρίς όρους, χωρίς προστασία εργαζομένων και περιβάλλοντος.

Οι εργαζόμενοι σε όλο τον μεταλλευτικό κλάδο – από τη ΛΑΡΚΟ και την Εύβοια, μέχρι τις Σκουριές, την Ολυμπιάδα και άλλα σημεία της χώρας – δεν ζητούσαμε ποτέ προνόμια. Ζητούσαμε σχέδιο εθνικό και μακροπρόθεσμο. Ζητούσαμε επενδύσεις σε ασφάλεια, υγεία, τεχνολογία και προστασία περιβάλλοντος. Ζητούσαμε να αξιοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος της χώρας προς όφελος της κοινωνίας και όχι των λίγων.

Αντί γι' αυτό, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με καταστολή, με συστηματική απαξίωση των αγώνων μας, με την ταμπέλα του «προβλήματος» ή του «εμποδίου στην ανάπτυξη». Αυτό δεν είναι τυχαίο: είναι η ίδια λογική που βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη, όπου η «πράσινη μετάβαση» προχωράει πάνω σε εκμετάλλευση των εργαζομένων και παραχώρηση του πλούτου σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Πίσω από τους τίτλους των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και τις ημερίδες για την «ανθεκτικότητα», η ΟΜΕ βάζει την ουσία στο τραπέζι: Καμία εξόρυξη δεν είναι υπεύθυνη αν δεν ξεκινά από την προστασία της ζωής του εργάτη. Ανθεκτικότητα χωρίς πραγματική συμμετοχή των εργαζομένων, χωρίς δημόσιο έλεγχο και χωρίς αυστηρούς όρους υγείας και ασφάλειας, είναι απλώς μια κενή ρητορική.

Το λέμε ξεκάθαρα. Δεν θα αρκεστούμε σε ρόλο παρατηρητή σε μια "μετάβαση" που οδηγεί στην ερημοποίηση, την αποβιομηχάνιση και τη φτωχοποίηση του λαού. Η συμμετοχή μας την επόμενη ημέρα έχει συγκεκριμένους, αδιαπραγμάτευτους όρους. Διεκδικούμε:

•            Άμεσο εθνικό σχέδιο για την επανεκκίνηση της παραγωγής: Αξιοποίηση του νικελίου και του κοβαλτίου υπό δημόσιο έλεγχο, με τη ΛΑΡΚΟ σε ρόλο εθνικού εγγυητή και βασικού πυλώνα παραγωγής. Τέλος στους πειραματισμούς και τις αποσπασματικές άδειες στη Στερεά Ελλάδα.

•            Βιομηχανική πολιτική με φθηνή ενέργεια: Εξασφάλιση ανταγωνιστικού ενεργειακού κόστους για την παραγωγή και τον λαό, όχι για την κερδοφορία των ενεργειακών ομίλων.

•            Όχι στη βιολογική μας εξόντωση: Πλήρης συνταξιοδότηση στα 50 έτη για την υπόγεια εργασία και στα 60 για τα εργοστάσια εμπλουτισμού. Στην ηλικία αυτή ο μεταλλωρύχος έχει ήδη αναλώσει το βιολογικό του κεφάλαιο.

•            Καμία συζήτηση για διευθέτηση του χρόνου εργασίας: Οι 6ώρες και 45 λεπτά στο υπόγειο είναι αυστηρό όριο ασφάλειας, όχι αντικείμενο διαπραγμάτευσης για τη μείωση του κόστους του κεφαλαίου.

•            Έλεγχος και ασφάλεια παντού: Καμία έκπτωση στον Κανονισμό Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ). Ίδρυση παραρτήματος Επιθεώρησης Μεταλλείων σε κάθε μεταλλευτικό νομό.

•            Δίκαιη φορολόγηση: Άμεση φορολογική ελάφρυνση στα εισοδήματα από την επικίνδυνη υπόγεια εργασία.

Οι εργάτες έχουμε επιλέξει πλευρά. Είμαστε με την πλευρά της παραγωγής, με την πλευρά της εργατικής τάξης και της αξιοποίησης του ορυκτού πλούτου για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για τα κέρδη των μονοπωλίων.

Ή θα υπάρξει βιομηχανική αναγέννηση με τον εργάτη στο επίκεντρο, ή αυτή η πολιτική θα μας βρει απέναντι σε κάθε στοά, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε δρόμο. Ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι ο ορυκτός πλούτος που βγαίνει με τον ιδρώτα και το αίμα μας να αξιοποιηθεί επιτέλους προς όφελος του ελληνικού λαού και της χώρας.

 

Σας ευχαριστούμε.

 

 

Παράσταση συνδικαλιστών και δικηγόρων στο Εφετείο - Συγκέντρωση στις 4 Μάρτη που θα ανακοινωθεί η απόφαση για την Χρυσή Αυγή (VIDEO - ΦΩΤΟ)

 

Παράσταση συνδικαλιστών και δικηγόρων στο Εφετείο - Συγκέντρωση στις 4 Μάρτη που θα ανακοινωθεί η απόφαση για την Χρυσή Αυγή (VIDEO - ΦΩΤΟ)

  
• 
  
• 

Στις 4 Μάρτη θα ανακοινωθεί η δικαστική απόφαση για την εγκληματική ναζιστική Χρυσή Αυγή, όπως ανακοινώθηκε από την πρόεδρο του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων όπου διεξάγεται η δίκη σε δεύτερο βαθμό. 

Συνδικαλιστές και δικηγόροι έκαναν σήμερα παράσταση στο Εφετείο, απαιτώντας οι ναζί εγκληματίες να μπουν στη φυλακή, 

Σε δήλωσή του από το Εφετείο Αθηνών, ο Γιώργος Στεφανάκης, μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ και πρόεδρος του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Επισιτισμού - Τουρισμού και Ξενοδοχείων Αττικής κάλεσε όλα τα εργατικά σωματεία, όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας, στις 4 Μάρτη, στις 8.30 π.μ., έξω από το Εφετείο. 

«Εκπρόσωποι εργατικών σωματείων και της Γραμματείας του ΠΑΜΕ βρεθήκαμε σήμερα στο Εφετείο, για να μάθουμε τη νέα ημερομηνία για την οριστική απόφαση», είπε ο Γ. Στεφανάκης, εκφράζοντας την απαίτηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος οι ναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής «να μπουν στη φυλακή οριστικά».

Στην παράσταση στο Εφετείο παραβρέθηκαν συνδικαλιστές και δικηγόροι, επίσης η Διαμάντω Μανωλάκου, βουλευτής του ΚΚΕ και ο Ανέστης Προυσανίδης, μέλος του ΔΣ του ΔΣΑ από την «Αγωνιστική Συσπείρωση Δικηγόρων»

«Απαιτούμε οι ναζί εγκληματίες της Χρυσής Αυγής να μπουν στη φυλακή, που είναι ο φυσικός τους χώρος. Δυναμώνουμε την πάλη ενάντια στο σύστημα που γεννά τη βαρβαρότητα, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τους πολέμους. Γεννά και θρέφει τον ναζισμό φασισμό», δήλωσε ο Βασίλης Διονυσόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων.

ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΙΓΜΕ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 28/2/2026

 

 

Αθήνα,  25 - 2  - 2026 

Α.Π:  20 / 6.2 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

 ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ) 
 ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 28/2/2026  

ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ. 
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!  

Το Σάββατο 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από την προδιαγεγραμμένη τραγωδία στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 συνανθρώπους μας και συγκλόνισε το πανελλήνιο, ενώ  ήρθε να συμπληρώσει τα προηγούμενα τραγικά γεγονότα και κρατικά λάθη όπως στη Μάνδρα, στο Μάτι, καθώς και πολλά άλλα από πλημμύρες και φωτιές που κόστισαν ανθρώπινες ζωές.  

Ταυτόχρονα μετράμε πάνω από 203 θανάτους εργαζομένων το 2025, που οφείλονται σε εργοδοτική αμέλεια και βαφτίζονται εργατικά «ατυχήματα», ενώ πρόσφατοι αντεργατικοί νόμοι αυξάνουν τον χρόνο εργασίας και  ουσιαστικά καταργούν τις ΣΣΕ.  

 Απαιτούμε πραγματική δικαίωση, και να αποδοθούν όλες οι πολιτικές, ποινικές και αστικές ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών.  

Το Συνδικάτο Εργαζομένων ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ) καλεί όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, να δώσουν μαζικό, μαχητικό παρών στο μεγάλο συλλαλητήριο Σάββατο 28 Φλεβάρη, στις 12:00 μ.μ στο Σύνταγμα. 

 Το ΔΣ  

Συνδικάτου ΙΓΜΕ (ΕΑΓΜΕ)